இந்தியா குதிரைகளைத் தண்ணீரிடம் அழைத்துச் செல்லலாம் — ஆனால் குளத்தை வற்றச் செய்தது யார்?

 இந்தியா குதிரைகளைத் தண்ணீரிடம் அழைத்துச் செல்லலாம் — ஆனால் குளத்தை வற்றச் செய்தது யார்?

மாகாண சபை புதிர், இந்தியாவின் அழுத்தம், அரசியலமைப்புச் சீர்மை மற்றும் NPP அரசாங்கத்தின் தொடரும் தாமதம்.

தற்போதைய நெருக்கடிக்கான ஓர் உவமை

“குதிரையைத் தண்ணீரிடம் அழைத்துச் செல்லலாம்; ஆனால் அதை குடிக்க வைக்க முடியாது” என்ற பழமையான ஆங்கிலப் பழமொழி இலங்கையின் தற்போதைய மாகாண சபை நெருக்கடிக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகத் தெரிகிறது.

இந்த அரசியல் உவமையில் இந்தியா குதிரைகளை குளத்திற்குக் கொண்டு செல்லலாம். குதிரைகள் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள். குளம் என்பது 13ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபை முறைமை. ஆனால் அடிப்படைப் பிரச்சினை ஒன்று இருக்கிறது: குளத்தில் ஜனநாயகத் தண்ணீர் இல்லை.

எனவே, குதிரைகள் ஏன் குடிக்கவில்லை என்று கேட்பதற்கு முன்பு, “குளத்தை வற்றச் செய்தது யார்? குழாயை மீண்டும் திறக்கும் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது?” என்ற கேள்விகளே முதலில் கேட்கப்பட வேண்டும்.

குளத்திற்கான பாதையை அமைத்தது இந்தியா

மாகாண சபை முறைமை 1987 இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம் மற்றும் 13ஆவது திருத்தத்தின் மூலம் உருவானது. அதன்பின்னர் அதிகாரப் பகிர்வையும் மாகாணங்களுக்கான ஜனநாயக அதிகாரங்களையும் இந்தியா தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது.

தமிழ் அரசியல் கட்சிகளிடையே மாகாண சபைகள் குறித்த ஒருமித்த கருத்து இல்லை. சிலர் சமஷ்டியை இறுதி அரசியல் தீர்வாகக் கருதுகின்றனர். சிலர் 13ஆவது திருத்தத்தை முழுமையாக அமுல்படுத்துவதை உடனடி நடைமுறைப் படியாகக் கருதுகின்றனர். மற்றவர்கள் மாகாண சபைகளை இடைக்கால ஏற்பாடாக மட்டுமே பார்க்கின்றனர். இந்த வேறுபாடுகள் ஜனநாயக ரீதியாக நியாயமானவை.

ஆனால் பல ஆண்டுகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளே இல்லாத மாகாண சபைகளை தமிழர்கள் ஏற்க வேண்டுமா, வேண்டாமா என்று தொடர்ந்து விவாதிப்பதில் என்ன அர்த்தம்? அரசியலமைப்புக் குளம் இருக்கிறது. ஆனால் அதில் ஜனநாயகத் தண்ணீர் இல்லை.

சட்டத் தடையா — நிரந்தரச் சாக்கா?

மாகாண சபைத் தேர்தல்களைச் சுற்றியுள்ள அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் தற்போதைய NPP அரசாங்கம் உருவாக்கவில்லை என்பதை நியாயமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். முடிவுறாத தேர்தல் சட்ட மற்றும் எல்லை நிர்ணயப் பிரச்சினைகள் முந்தைய அரசாங்கங்களிடமிருந்து வந்தவை. ஆனால் மரபாகக் கிடைத்த பிரச்சினைகள் நிரந்தரச் சாக்காக மாற முடியாது.

பாராளுமன்றத்தில் வலுவான பெரும்பான்மையைக் கொண்ட அரசாங்கத்திற்கு, தேர்தலைத் தடுக்கின்ற சட்டப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான அதிகாரம் உள்ளது. சட்டமே தடையென்றால் பாராளுமன்றம் அதனைத் திருத்த வேண்டும். எல்லை நிர்ணயமே தடையென்றால் அதற்கான தெளிவான நடைமுறையையும் காலக்கெடுவையும் அரசாங்கம் அறிவிக்க வேண்டும். குழுக்களும் கலந்துரையாடல்களும் தேவைப்படலாம். ஆனால் அவை தேர்தல் தேதிக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.

டில்வின் சில்வாவிடம் எழும் கேள்வி

இங்குதான் JVP பொதுச் செயலாளர் டில்வின் சில்வாவின் அரசியல் நிலைப்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மாகாண சபைகள் தேர்தல்களின் மூலம் மீண்டும் செயற்படுத்தப்பட வேண்டிய அரசியலமைப்புச் ஜனநாயக நிறுவனங்கள் என்று NPP கருதுகிறதா? அல்லது தற்போதைய மாகாண சபை முறையை வேறொரு ஆட்சி அமைப்பால் மாற்றுவதுதான் அதன் நீண்டகால நோக்கமா?

JVP அல்லது NPP வேறுபட்ட ஆட்சிமுறையை முன்வைப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் அரசியலமைப்பும் சட்டங்களும் ஜனநாயக முறையில் மாற்றப்படும்வரை, தற்போதைய மாகாண சபை அமைப்பைத் தேர்தலின்றி காலவரையற்ற முறையில் செயலிழக்க விட முடியாது.

ஒரு நிறுவனத்தை செயலிழக்கச் செய்வதற்கு அதை சட்டரீதியாக ஒழிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது இயங்குவதற்குத் தேவையான தேர்தல்களை நடத்தாமல் இருப்பதன் மூலமும் அதை பலவீனப்படுத்த முடியும்.

அதனால்தான் கேள்வி எழுகிறது: மாகாண சபைக் குளத்தை வற்றச் செய்தது யார்? குழாய் இன்னும் மூடப்பட்டிருப்பதற்கு டில்வின் சில்வாவின் அரசியல் நிலைப்பாடும் ஒரு காரணமா? இது அவருக்கு எதிரான நேரடி குற்றச்சாட்டு அல்ல; கொள்கை, பொறுப்பு மற்றும் அரசியல் மனவுறுதி குறித்த கேள்வியாகும்.

அரசியலமைப்புச் அவசரம் எங்கே?

22ஆவது திருத்தம் தொடர்பான அண்மைய விவாதமும் இன்னொரு முக்கியமான முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. 2026 ஆகஸ்டில் உயர் நீதிமன்றங்களின் நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை அதிகரிக்கும் முன்மொழிவுக்கு எதிராக உடனடியாக சட்ட நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன. இலங்கை சட்டத்தரணிகள் சங்கம் உட்பட பல அரசியல், சட்ட மற்றும் சிவில் சமூகத் தரப்புகள் உச்ச நீதிமன்றத்தை நாடின. இரண்டு நாட்களில் 37 மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டதாக ஊடகங்கள் தெரிவித்தன; அவை அனைத்தையும் சட்டத்தரணிகள் சங்கமே தாக்கல் செய்ததாகக் கூறுவது சரியல்ல.

நீதித்துறையின் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாப்பதில் இத்தகைய விழிப்புணர்வு அவசியமானது. ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு கேள்வியும் எழுகிறது: 13ஆவது திருத்தத்தையும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டிய மாகாண சபைகளையும் பாதுகாப்பதில் இதே அரசியலமைப்புச் அவசரம் எங்கே?

13ஆவது திருத்தம் 1987 முதல் இலங்கையின் அரசியலமைப்பின் ஓர் அங்கமாக உள்ளது. இருப்பினும் மாகாண சபைகள் பல ஆண்டுகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின்றி உள்ளன.

2006 வடக்கு–கிழக்கு பிரிப்பு தொடர்பான உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பிலும் மாகாண சபைக்கான தேர்தலும் மக்களின் வாக்குரிமையும் முக்கியமான அரசியலமைப்பு அம்சங்களாகக் கருதப்பட்டன. அப்படியானால் இன்று பல ஆண்டுகளாக மக்கள் தமது மாகாண சபைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாமல் இருப்பதை எவ்வாறு நியாயப்படுத்த முடியும்?

தமிழ் கட்சிகளும் தப்ப முடியாது

இந்த உவமையில் குதிரைகளாக இருக்கும் தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் பொறுப்பு உண்டு. தலைமைத்துவம், தனிநபர்கள், கட்சிப் போட்டி மற்றும் யார் தமிழர்களின் உண்மையான பிரதிநிதி என்ற மோதல்களில் அதிக அரசியல் ஆற்றல் செலவிடப்படுகிறது.

சமஷ்டியை நீண்டகால இலக்காக வைத்திருப்பதற்கும் இன்று மாகாண சபைத் தேர்தலைக் கோருவதற்கும் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. தமிழ் கட்சிகளின் பொதுக் குறைந்தபட்ச நிலைப்பாடு எளிமையாக இருக்கலாம்: முதலில் மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துங்கள். அரசியலமைப்பில் ஏற்கனவே உள்ள அதிகாரங்களை முழுமையாக அமுல்படுத்துங்கள். அதற்கு அப்பாலான அரசியல் தீர்வு குறித்த விவாதத்தைத் தொடர்ந்து நடத்துங்கள்.

முதலில் குளத்தில் தண்ணீரை நிரப்புங்கள்

இந்தியா குதிரைகளை குளத்திற்குக் கொண்டு செல்ல முடியும். ஆனால் குளத்தில் தண்ணீர் இல்லாதபோது அவற்றைக் குடிக்க வைக்க முடியாது. எனவே முதலில் தண்ணீரை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

வடக்கு, கிழக்கு மட்டுமல்லாமல் இலங்கையின் அனைத்து மாகாணங்களிலும் மக்கள் தமது பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். இலங்கைக்கு இன்னொரு முடிவில்லாத வாக்குறுதி தேவையில்லை. தேவைப்படுவது மூன்று விஷயங்கள்: ஒரு முடிவு, ஒரு காலக்கெடு, ஒரு தேர்தல் தேதி.

இறுதியில் கேள்வியை டில்வின் சில்வா என்ற ஒருவரிடம் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. தொடர்ச்சியாக ஆட்சியிலிருந்த அரசாங்கங்கள், பாராளுமன்றம், அரசியல் கட்சிகள், சிவில் சமூகம் மற்றும் சட்டத் துறை என அனைவருக்கும் இதில் பொறுப்பு இருக்கிறது.

எனவே இறுதிக் கேள்வி “தண்ணீரைத் திருடியது யார்?” என்பது மட்டுமல்ல. அதைவிட முக்கியமான கேள்வி: “குளம் வற்றியிருந்தபோது பார்த்துக்கொண்டிருந்தது யார்?”

யாரும் திட்டமிட்டு குளத்தை வற்றச் செய்யவில்லை என்றால், குழாயை மீண்டும் எப்போது திறக்கப் போகிறது என்பதை அரசாங்கம் நாட்டிற்கு இப்போதாவது தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும்.

— ராஜ் சிவநாதன் மெல்போன்