நீண்டகால எமது மக்களின் போராட்டமும் ஏமாற்றும் அரசும்..!இரா சாணக்கியன்

நீண்டகால எமது மக்களின் போராட்டமும் ஏமாற்றும் அரசும்..!

எமது மக்களுக்கு இது அரசியல் விவாதம் மட்டும் அல்ல. இது ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் ஆழ்ந்த வலி, நீண்டகால காத்திருப்பு, மற்றும் நீதி தேடும் உறுதியான போராட்டமாகும். இந்த உண்மையை முன்னிறுத்தியே, இன்றைய தினம் (20.03.2026) பாராளுமன்ற கேள்வி-பதில் நேரத்தில், நிலையான உத்தரவு 27(2) கீழ் நான் எழுப்பிய கேள்விகள், இலங்கையில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான நீதி, பொறுப்பேற்பு மற்றும் உண்மை வெளிப்படுத்தல் ஆகிய அடிப்படை மற்றும் தவிர்க்க முடியாத விடயங்களை மையமாகக் கொண்டவையாகும்.

இலங்கையைப் பற்றிய ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையின் 61வது மையக் குழு அறிக்கை, நம்பகமான பொறுப்பேற்பு, வலுவான மற்றும் சுயாதீனமான நிறுவனங்கள், மற்றும் ஐ.நா. மனித உரிமைகள் உயர் ஆணையர் அலுவலகத்துடன் பொருத்தமான மற்றும் அர்த்தமுள்ள ஒத்துழைப்பு ஆகியவை அவசியம் என்பதைத் தெளிவாக வலியுறுத்துகிறது. அதேவேளை, குறிப்பாக காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களை உள்ளடக்கிய பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்கள், உள்நாட்டு செயல்முறைகளின் மீது நம்பிக்கை இழந்து, தொடர்ச்சியாக சர்வதேச விசாரணை மற்றும் தலையீட்டை கோரிவருகின்றன என்பதும் மறுக்க முடியாத நிதர்சனமாகும்.

முன்னாள் அரசுகள், குறிப்பாக ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான காலகட்டத்திலும் கூட, குறைந்தபட்ச அளவில் হলেও உண்மை, நல்லிணக்கம் மற்றும் பொறுப்பேற்பு தொடர்பான உரையாடல்களை முன்னெடுத்திருந்தன. அரசியல் கைதிகள் தொடர்பாகவும் சில வரையறுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் தற்போதைய அரசு, ஒருவரையும் விடுவிக்காததோடு, அரசியல் கைதிகள் உள்ளனர் என்பதையே மறுக்கும் நிலைப்பாட்டில் இருப்பது தீவிர கவலைக்குரியது.

மேலும், இந்நாட்டின் தற்போதைய அரசின் கொள்கை ஆவணம் ஆட்சி மற்றும் ஊழல் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது; போர் கால பொறுப்பேற்பு, உண்மை வெளிப்படுத்தல் மற்றும் நீதியினை உறுதி செய்வதற்கான தெளிவான, திட்டமிட்ட அணுகுமுறை அதில் காணப்படவில்லை என்பதையும் நான் சுட்டிக்காட்டினேன்.

எனது கேள்விகளில் முக்கியமாக, 2009ஆம் ஆண்டு ஆயுத மோதலின் இறுதி கட்டத்தில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் சரியான மற்றும் புதுப்பிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை குறித்து அரசின் தற்போதைய நிலைப்பாடு என்ன என்பதையும் கேட்டேன். இதனுடன், இன்னும் ஒருங்கிணைந்த, மையப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் நம்பகமான தேசிய தரவுத்தளம் உருவாக்கப்படாதது ஏன் என்ற அடிப்படை கேள்வியையும் எழுப்பினேன்.

2025ஆம் ஆண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட செம்மணி பொதுக் கல்லறை தொடர்பாக, இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள விசாரணைகளின் நிலை என்ன? அங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மனித எலும்புக்கூறுகளுக்கு நீதியியல் மற்றும் நுண்ணறிவு அறிவியல் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளனவா? அவற்றை அடையாளம் காணும் செயல்முறை எந்த நிலையில் உள்ளது? என்பதையும் நான் நேரடியாகக் கேட்டேன். மேலும், நாட்டில் இதுவரை அதிகாரப்பூர்வமாக எத்தனை பொதுக் கல்லறைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன, அவற்றின் விசாரணைகளில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் என்ன என்பதையும் வலியுறுத்தினேன்.

இதனுடன் தொடர்புடைய மிக முக்கியமான கேள்வியாக, இவ்வாறான விசாரணைகளில் சர்வதேச நீதியியல் நிபுணத்துவம் மற்றும் விசாரணை உதவியை அரசு ஏற்கத் தயாரா என்பதையும் நான் கேட்டேன். ஏனெனில், பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடையே உள்நாட்டு அமைப்புகள் மீதான நம்பிக்கை குறைந்துள்ளது என்பது தெளிவான உண்மை.

போரின் இறுதி நாட்களில் இராணுவத்திடம் சரணடைந்ததாக கூறப்பட்ட பின்னரும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் நிலை குறித்து அரசின் தெளிவான நிலைப்பாடு என்ன என்பதையும் கேட்டேன். அதேபோல், இலங்கை பொறுப்பேற்புத் திட்டம் (Sri Lanka Accountability Project) மூலம் சேகரிக்கப்பட்டுள்ள ஆதாரங்களை இந்த வழக்குகளில் பயன்படுத்த அரசு தயாரா என்பதையும் வலியுறுத்தினேன்.

மேலும், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான அலுவலகம் (OMP) இந்த அரசின் காலத்தில் எத்தகைய நடைமுறை மற்றும் கண்கூடும் முடிவுகளை எட்டியுள்ளது என்பதையும், பரிகாரங்களுக்கான அலுவலகம் (Office for Reparations) மேற்கொண்டுள்ள நடவடிக்கைகள் என்ன என்பதையும் கேட்டேன். ஆனால் இங்கு எழும் அடிப்படை மற்றும் தவிர்க்க முடியாத கேள்வி இதுதான்:

உண்மை மற்றும் நீதி இல்லாமல் தற்காலிக பரிகாரங்கள் உண்மையில் எமது மக்களுக்கு போதுமானவையா? இந்தச் சபையில் நான் தெளிவாக வலியுறுத்தியது இதுதான்: இழப்பீடு மட்டும் போதாது. சமூக நலத்திட்டங்கள் மட்டும் போதாது. உண்மை, நீதி மற்றும் பொறுப்பேற்பு இல்லாமல் இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிலையான தீர்வு எட்ட முடியாது.

மேலும், பொறுப்பேற்பு உறுதி செய்யப்படுவதற்கும், இதுபோன்ற மீறல்கள் மீண்டும் நடைபெறாத சூழலை உருவாக்குவதற்கும், சர்வதேச பங்கேற்புடன் கூடிய, காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்பட்ட, நம்பகமான மற்றும் வெளிப்படையான செயல்முறைக்கு அரசு உறுதிப்பட ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்பதையும் வலியுறுத்தினேன்.

அதே நேரத்தில், நாட்டின் தற்போதைய சூழலில் கூட அடிப்படை ஜனநாயக உரிமைகள் குறித்து கடுமையான கவலைகள் எழுகின்றன. சமீபத்தில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் கருப்பு கொடி ஏற்றியதற்காக விசாரணைக்கு அழைக்கப்பட்ட சம்பவம், இந்த நாட்டில் கருத்து வெளிப்படுத்தும் சுதந்திரம் எவ்வாறு கையாளப்படுகிறது என்பதைக் கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

இறுதியாக, மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்:

எமது மக்களுக்கு இது அரசியல் விவாதம் மட்டும் அல்ல. இது ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் வலி, நீண்டகால காத்திருப்பு, மற்றும் நீதி தேடும் தார்மீகப் போராட்டமாகும்.