கர்தினால் ரஞ்சித் மற்றும் சமநீதிக்கான கேள்வி. ஒவ்வொரு பாதிக்கப்பட்ட இலங்கையருக்கும் உண்மையைத் தேடும் அதே உரிமை உள்ளதா?

கர்தினால் ரஞ்சித் மற்றும் சமநீதிக்கான கேள்வி.
ஒவ்வொரு பாதிக்கப்பட்ட இலங்கையருக்கும் உண்மையைத் தேடும் அதே உரிமை உள்ளதா?

பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான இலங்கையின் நீண்டகாலப் போராட்டம் மீண்டும் தேசிய விவாதத்தின் மையத்துக்கு வந்துள்ளது. 2019 உயிர்த்த ஞாயிறு பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களுக்கு முன்னதாகக் கிடைத்த புலனாய்வுத் தகவல்களின் அடிப்படையில் நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறியமை தொடர்பாக முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளர் ஹேமசிறி பெர்னாண்டோ மற்றும் முன்னாள் பொலிஸ் மா அதிபர் பூஜித் ஜயசுந்தர ஆகியோருக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த விவாதம் தீவிரமடைந்துள்ளது.

அந்தத் தீர்ப்புகளுக்குப் பின்னர் மல்கம் கர்தினால் ரஞ்சித் மேற்கொண்ட தலையீடு கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அவர் மரண தண்டனையை எதிர்ப்பதாலேயே அல்ல; அதைவிட ஆழமான ஒரு கேள்வியை அது இலங்கையின் முன் வைக்கிறது:

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வெவ்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கும்போது, உண்மை, நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றில் நாம் ஒரே அளவுகோலைப் பயன்படுத்துகிறோமா?

பல ஆண்டுகளாக உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல்களின் முழுமையான உண்மையை வெளிக்கொணர வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்திய இலங்கையின் முக்கிய மதத் தலைவர்களில் கர்தினால் ரஞ்சித் ஒருவர். அந்த விடாமுயற்சி மதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆனால் அவரது கடந்தகால நிலைப்பாடுகளும் ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

உயிர்த்த ஞாயிறு: உண்மைக்கான இடைவிடாத தேடல்

2019 ஏப்ரல் 21 அன்று தேவாலயங்களையும் ஹோட்டல்களையும் குறிவைத்து நடத்தப்பட்ட ஒருங்கிணைந்த உயிர்த்த ஞாயிறு தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதல்களில் 260-க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.

சாத்தியமான தாக்குதல் குறித்து முன்கூட்டியே புலனாய்வு எச்சரிக்கைகள் கிடைத்திருந்தன என்பது பின்னர் வெளிவந்தபோது, அந்தத் துயரம் மேலும் அதிர்ச்சியூட்டியது.

அதனால், தாக்குதல்களை நேரடியாக மேற்கொண்டவர்களை மட்டும் தண்டிப்பது போதாது என்று கர்தினால் ரஞ்சித் வலியுறுத்தினார். தாக்குதலைத் திட்டமிட்டவர்கள் யார், உதவியவர்கள் யார், அதன் பின்னால் வேறு சக்திகள் இருந்தனவா, கிடைத்த புலனாய்வுத் தகவல்கள் ஏன் உயிரிழப்புகளைத் தடுக்கப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதையும் அவர் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டார்.

அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளிலும் நம்பகமான விசாரணையும் முழு உண்மை வெளிப்படுத்தப்படுவதும் அவசியம் என்று பல அரசாங்கங்களின் மீது அவர் அழுத்தம் கொடுத்தார்.

பாதிக்கப்பட்ட தனது சமூகத்தின் சார்பாக ஒரு மதத் தலைவர் மேற்கொள்ள வேண்டிய இயல்பான நடவடிக்கையாக இதைக் காணலாம்.

உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கும் பதில்கள் தேவை.

ஆனால் மற்ற இலங்கைப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அதே உரிமை உள்ளது.

போரில் பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்கள் பற்றி என்ன?

இங்குதான் கர்தினால் ரஞ்சித்தின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

தமிழர்களின் குறைகளை அவர் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று கூறுவது நியாயமல்ல.

2010 ஆம் ஆண்டு கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் முன் கருத்துத் தெரிவித்தபோது, இனப்பிரச்சினையின் வரலாற்று வேர்கள் குறித்தும், ‘சிங்களம் மட்டும்’ கொள்கையால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் குறித்தும் கர்தினால் ரஞ்சித் பேசினார். அரசியல் தீர்வு தேவை என்பதையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஆனால் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் இடம்பெற்றதாகக் கூறப்பட்ட கடுமையான மீறல்கள் சர்வதேச விவகாரமாக மாறியபோது, அவரது நிலைப்பாடு மிகவும் எச்சரிக்கையானதாக இருந்தது.

வடக்கைச் சேர்ந்த தமிழ் கத்தோலிக்க ஆயர்கள் போர்க்கால மீறல்கள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தபோது, அவற்றில் சிலவற்றிலிருந்து இலங்கை கத்தோலிக்க ஆயர்கள் பேரவையை கர்தினால் ரஞ்சித் விலக்கிக் காட்டினார்; அவை சம்பந்தப்பட்ட ஆயர்களின் தனிப்பட்ட கருத்துகள் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்.

இலங்கையின் பொறுப்புக்கூறல் செயல்முறையில் வெளிநாட்டு தலையீட்டையும் அவர் எதிர்த்தார்.

அந்த வரலாற்றை எளிதில் மறந்துவிட முடியாது.

எனவே கேள்வி, கர்தினால் ரஞ்சித் தமிழர்களை ஆதரித்தாரா அல்லது ராஜபக்சக்களை ஆதரித்தாரா என்பதல்ல.

முக்கியமான கேள்வி இதுதான்:

தமிழ் குடும்பங்கள் பதில்களைத் தேடியபோது, முழுமையான உண்மையை வெளிக்கொணர வேண்டும் என்ற கொள்கை ஏன் இதே தீவிரத்துடன் முன்னெடுக்கப்படவில்லை?

முள்ளிவாய்க்காலில் ஒரு தாய்; நீர்கொழும்பில் ஒரு தாய்

அரசியலை விட அடிப்படைக் கொள்கையைப் பார்ப்போம்.

நீர்கொழும்பிலுள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் தனது குழந்தையை இழந்த தாய்க்கு யார் பொறுப்பு என்பதை அறியும் முழு உரிமை உள்ளது.

முள்ளிவாய்க்காலில் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் தனது குழந்தையை இழந்த ஒரு தாய்க்கும் அதே உரிமை உள்ளது.

உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு கத்தோலிக்கக் குடும்பம், உயிரிழப்புகளைத் தடுக்கக்கூடிய புலனாய்வுத் தகவல்கள் அரச அதிகாரிகளிடம் இருந்தனவா என்பதை அறிய உரிமையுடையது.

அதேபோல் காணாமல் போன, சரணடைந்த அல்லது கடைசியாக அரச காவலில் காணப்பட்ட தனது உறவினருக்கு என்ன நடந்தது என்பதை அறிய ஒரு தமிழ் குடும்பத்துக்கும் உரிமை இருக்க வேண்டும்.

உயிர்த்த ஞாயிறுக்கு ஒரு அறநெறி அளவுகோலும், உள்நாட்டுப் போருக்கு வேறு ஒரு அளவுகோலும் இருக்க முடியாது.

மனித துயரத்தின் மதிப்பு இனம், மதம் அல்லது புவியியல் அடிப்படையில் அதிகமாகவோ குறைவாகவோ மாறுவதில்லை.

மரண தண்டனையை சரியான சூழலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்

இங்குதான் கர்தினால் ரஞ்சித் மீதான விமர்சனமும் நியாயமானதாக இருக்க வேண்டும்.

உடனடியாக நிகழக்கூடிய பயங்கரவாதத் தாக்குதல் குறித்த புலனாய்வு எச்சரிக்கை இருந்தபோதிலும் நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறியமை தொடர்பாக பெர்னாண்டோவும் ஜயசுந்தரவும் குற்றவாளிகளாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டனர். இருவருக்கும் மேல்முறையீட்டு உரிமை தொடர்கிறது என்று Newsline செய்தி குறிப்பிடுகிறது.

கர்தினால் ரஞ்சித்தின் எதிர்ப்பு குறிப்பாக மரண தண்டனைக்கே ஆகும்.

பொறுப்புக்கூறல் இருக்கக்கூடாது என்று அவர் கூறவில்லை.

கத்தோலிக்க திருச்சபை மரண தண்டனையை எதிர்க்கிறது. உயிர்த்த ஞாயிறு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி தேவை என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்திக்கொண்டே கர்தினால் ரஞ்சித் அந்தக் கொள்கையைப் பேணி வருகிறார்.

இதில் இயல்பாகவே முரண்பாடு இல்லை.

ஒருவர் தூக்குத் தண்டனையை எதிர்த்துக்கொண்டே வழக்குத் தொடரல், தண்டனை மற்றும் பொறுப்புக்கூறலைக் கோர முடியும்.

எனவே கர்தினால் ரஞ்சித்திடம் கேட்க வேண்டிய வலுவான கேள்வி, “இந்த இருவரும் தூக்கிலிடப்படுவதை நீங்கள் ஏன் விரும்பவில்லை?” என்பதல்ல.

அதற்குப் பதிலாக: “ஒவ்வொரு இலங்கைத் துயரத்தின் முழு உண்மையையும் கண்டறிவதற்கும் இதே உறுதி ஏன் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது?” என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

அலட்சியமும் பொறுப்புக்கூறலுக்குரியது

பெர்னாண்டோ–ஜயசுந்தர வழக்கு இன்னொரு முக்கியமான கொள்கையை முன்வைக்கிறது.

அவர்கள் தற்கொலைக் குண்டுகளை வெடிக்கச் செய்ததாகக் குற்றஞ்சாட்டப்படவில்லை. தாக்குதல்களுக்கு முன்னர் மூத்த அரச அதிகாரிகளாக அவர்கள் மேற்கொள்ளத் தவறிய நடவடிக்கைகளே வழக்கின் மையமாக இருந்தன.

பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடிய அலட்சியத்திற்காக மூத்த அதிகாரிகளைப் பொறுப்புக்கூறச் செய்ய முடியும் என்றால், அந்தக் கொள்கையை இலங்கை தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியாகப் பயன்படுத்தத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

பெருமளவு வன்முறைகள் நிகழ்ந்த பிற காலங்களில் அரச நிறுவனங்களின் நடத்தை அல்லது தோல்விகள் குறித்து நம்பகமான குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பின், அவற்றுக்கும் முறையான விசாரணை அவசியம்.

கிறிஸ்தவர்கள் கொல்லப்படும்போது பொறுப்புக்கூறல் அவசியமாகவும், போரைக் குறித்து தமிழர்கள் கேள்வி எழுப்பும்போது அது அரசியல் ரீதியாக அசௌகரியமானதாகவும் மாற முடியாது.

முஸ்லிம்கள், சிங்களவர்கள் அல்லது வேறு எந்த சமூகத்தினரும் பாதிக்கப்படும்போதும் பொறுப்புக்கூறல் மறக்கப்படக் கூடாது.

நீதி அனைவருக்கும் சொந்தமானதாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் இறுதியில் அது யாருக்கும் சொந்தமானதாக இருக்காது.

கர்தினால் ரஞ்சித் மற்றும் அரசியல்

இன்னொரு சிரமமான கேள்வியும் உள்ளது.

இலங்கையின் அரசியல் விவாதங்களில் கர்தினால் ரஞ்சித் செல்வாக்குமிக்க குரலாக மாறியுள்ளார்.

இதில் இயல்பாகவே தவறு ஒன்றும் இல்லை.

இலங்கையின் பௌத்த மதகுருமார்கள் நீண்டகாலமாக அரசியல் மற்றும் தேசிய விவகாரங்களில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றுள்ளனர். இந்து, கிறிஸ்தவ அல்லது முஸ்லிம் மதத் தலைவர்களுக்கு மட்டும் மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுவது நியாயமல்ல.

எனவே அரசாங்கங்களை விமர்சிக்கவும், தனது சமூகத்தைப் பாதுகாக்கவும், விசாரணைகளைக் கோரவும், தேசிய விவகாரங்களில் கருத்துத் தெரிவிக்கவும் கர்தினால் ரஞ்சித்துக்கு முழு உரிமை உள்ளது.

ஆனால் அரசியல் செல்வாக்குடன் பொதுமக்களின் ஆய்வும் விமர்சனமும் வருகின்றன.

ஆன்மீகத் தலைமைக்கும் கட்சிசார் அரசியலுக்கும் இடையிலான எல்லையை பௌத்த பிக்குகள் கடக்கும்போது அவர்கள் விமர்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், அதே அளவுகோல் ஒரு கர்தினாலுக்கும் பொருந்த வேண்டும்.

எந்த மதப் பதவியும் ஒருவரை நியாயமான பொதுக் கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்டவராக மாற்றக்கூடாது.

மதத் தலைவர்கள் பேசலாமா என்பது முக்கியமான கேள்வியல்ல.

அவர்கள் தமது அறநெறிக் கொள்கைகளை அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்துகிறார்களா என்பதே முக்கியம்.

கர்தினால் ரஞ்சித்துக்கு ஒரு வாய்ப்பு

கர்தினால் ரஞ்சித்தை தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவதற்குப் பதிலாக, அவரிடம் மிகவும் ஆக்கபூர்வமான ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைக்கலாம்.

மேன்மைதங்கிய கர்தினால் அவர்களே, உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல்களின் முழுமையான உண்மையைத் தொடர்ந்து கோருங்கள்.

அந்தத் தாக்குதல்களை யார் திட்டமிட்டார்கள், நிதியளித்தார்கள், உதவினார்கள் அல்லது நடைபெற வழிவகுத்தார்கள் என்பதை நிறுவாமல் அரசியல் தலைவர்கள் விசாரணையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அனுமதிக்காதீர்கள்.

உயிர்த்த ஞாயிறு பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதைவிடக் குறைவான எதற்கும் தகுதியற்றவர்கள்.

ஆனால் அதே அறநெறிக் கொள்கையை பதில்களைத் தேடும் ஒவ்வொரு இலங்கை குடும்பத்திற்கும் விரிவுபடுத்துங்கள்.

தமிழ் தாய்மார்கள் தமது காணாமல் போன பிள்ளைகளுக்கு என்ன நடந்தது என்று கேட்கும்போது, அதே இரக்கத்துடன் அவர்களையும் கேளுங்கள்.

போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் என்ன நடந்தது என்று குடும்பங்கள் கேட்கும்போது, உண்மையை அறியும் அவர்களது உரிமையை ஆதரியுங்கள்.

அரச நிறுவனங்களுக்கு எதிராக குற்றச்சாட்டுகள் எழும்போது, அரசை விசாரிப்பது நாட்டைத் தாக்குவதாகக் கருதாமல், நம்பகமான விசாரணைகளை ஆதரியுங்கள்.

பொறுப்புக்கூறல் என்பது சிங்கள மக்கள், இராணுவம், கத்தோலிக்கர்கள், முஸ்லிம்கள், தமிழர்கள் அல்லது வேறு எந்த சமூகத்தின் மீதும் கூட்டுப்பழி சுமத்துவதாக இருக்கக்கூடாது.

தனிநபர் மற்றும் நிறுவனப் பொறுப்புகள் ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலும் உரிய சட்ட நடைமுறைகளின் மூலமும் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒரே நாட்டில் இரண்டு நீதித் தரங்கள் இருக்க முடியாது

முந்தைய துயரங்களை முழுமையாக எதிர்கொள்ளாமலேயே இலங்கை பல தசாப்தங்களாக ஒரு துயரத்திலிருந்து இன்னொரு துயரத்துக்குச் சென்றுள்ளது.

உள்நாட்டுப் போர் முடிந்தது. கேள்விகள் மீதமிருந்தன.

உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல் நடந்தது. கேள்விகள் இன்னும் உள்ளன.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான விடயங்கள் தீர்க்கப்படவில்லை. அரசியல் கொலைகள் குறித்த சர்ச்சைகள் தொடர்கின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இன்னும் காத்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு அரசாங்கமும் விசாரணைகளை வாக்குறுதி அளிக்கிறது; ஆணைக்குழுக்கள் அமைக்கப்படுகின்றன; அறிக்கைகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன; ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன.

இந்தச் சுழற்சி முடிவுக்கு வர வேண்டும்.

உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல்களின் முழு உண்மையைக் கண்டறிய வேண்டும் என்ற கர்தினால் ரஞ்சித்தின் வலியுறுத்தல் இலங்கைக்கு ஒரு முக்கியமான கொள்கையை வழங்குகிறது.

அதை அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்துவோம்.

அரசு வலிமையானது என்பதை நிரூபிப்பதற்காக மட்டும் மனிதர்களைத் தூக்கிலிட வேண்டாம்.

செல்வாக்குள்ளவர்களை விசாரிப்பது அரசியல் ரீதியாக அசௌகரியமானது என்பதற்காக அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டாம்.

நமது சொந்த சமூகத்தினர் பாதிக்கப்படும்போது மட்டும் உண்மையைத் தேட வேண்டாம்.

நாம் நமக்காகக் கோரும் நீதியை மற்றொரு சமூகத்துக்கு மறுக்க வேண்டாம்.

முள்ளிவாய்க்காலில் ஒரு தாயும் நீர்கொழும்பில் ஒரு தாயும் நீதியின் முன் சமமாக நிற்க வேண்டும்.

இது கர்தினால் ரஞ்சித்துக்கான சோதனை மட்டும் அல்ல.

பௌத்த மதத் தலைவர்கள், தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள், அரசாங்கங்கள், எதிர்க்கட்சிகள், நீதித்துறை, சிவில் சமூகம் மற்றும் இறுதியில் ஒவ்வொரு இலங்கையருக்குமான சோதனையாகும்.

உண்மைக்கு இனம் இருக்கக்கூடாது.

நீதிக்கு மதம் இருக்கக்கூடாது.

பொறுப்புக்கூறலுக்கு அரசியல் கட்சி இருக்கக்கூடாது.

பாதிக்கப்பட்டவர் யார் என்பதைப் பொறுத்து இரக்கம் மாறக்கூடாது.

அத்தகைய இலங்கையைத்தான் நாம் உருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

ஆதாரக் குறிப்பு

11 ஆகஸ்ட் 2026 Newsline இதழில் வெளியான “Justice – But Not the Gallows” செய்தி/பகுப்பாய்வு, கர்தினால் ரஞ்சித்தின் தற்போதைய மரண தண்டனை எதிர்ப்பு மற்றும் ஈஸ்டர் தாக்குதல் பொறுப்புக்கூறல் நிலைப்பாட்டிற்கான அடிப்படையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கட்டுரை மரண தண்டனையை எதிர்ப்பதையும் பொறுப்புக்கூறலை எதிர்ப்பதையும் தெளிவாக வேறுபடுத்துகிறது.

ராஜ் சிவநாதன் • மெல்பேர்ன், அவுஸ்திரேலியா